شمارهٔ ۴۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حس درد و غم ناشی از ناکامی در عشق اشاره می‌کند. او می‌گوید اگر دوست او را از آرامش بی‌بهره کرده، او نیز مانند شمعی در حال سوختن و داغ دیده است. شاعر از محبوب می‌خواهد که نگذارد غم او را به آتش بکشد، زیرا در این سوز و گداز هیچ راهی جز تحمل نیست.
گر دوست نصیب ما نکردست فراغما نیز چو شمع دل نهادیم به داغ
هوش مصنوعی: اگر دوست به ما آرامش و راحتی نداد، ما نیز مانند شمع، دلمان را با درد و اندوه پر کردهایم.
ایدل چو چراغ سر مکش زاتش غماز سوز و گداز چاره اش نیست چراغ
هوش مصنوعی: ای دل، مانند چراغ، آن را از آتش دور نکن. غم و درد در دل جا دارد و چارهای جز سوز و گداز ندارد، چون همین چراغ زندگی است.