تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۱۰

جان در غم او نماند و دلشاد شدمکآزاده ازین خرابه بنیاد شدم
از وسوسه زندگیم قیدی بودآن وسوسه هم نماند و آزاد شدم