تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۳۷

دل را بغم زمانه آلوده مکنجان را هدف خیال بیهوده مکن
می خور که جهان هیچ بود آخر کارخود را ز برای هیچ فرسوده مکن