شمارهٔ ۵۳۸
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به انسان توصیه میکند که به عمر کوتاه و گذرا تکیه نکند و از زندگی و لحظاتش بهرهبرداری کند. او به ناپایداری دنیا و بیوفایی محبتهای انسانی اشاره میکند و به تضاد میان زیبایی صبح و پژمردگی خزان در باغ زندگی اشاره دارد.
برخیز و مکن تکیه به عمر گذرانمی خور که وفا نیست در اطوار جهان
هوش مصنوعی: برخیز و تکیه نزن به عمر از دست رفته، زیرا در ظاهر دنیا وفایی وجود ندارد. از زندگی لذت ببر و به زمان حال توجه کن.
در باغ جهان ز مهر و بیمهری یارصبح است گل آفتاب و زردست خزان
هوش مصنوعی: در باغ جهان، با وجود محبت و بیمحبتی یار، روز همانند صبحی است که گل آفتاب در آن میروید و خزانی که زمانش به زردی گرایش دارد.