شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: این شعر در مورد تأثیر عشق و زیبایی معشوق بر دل شاعر است. ساقی (معشوق) با زیبایی و جذابیت خود شاعر را مانند ذره‌ای از آفتاب و به سوی خودش می‌کشد. او که به حالت مستی و شوق رسیده، به تدریج از احساسات خود غرق می‌شود. در پایان، شاعر به این نتیجه می‌رسد که او هیچ و پوچ است ولی همچنان در چشم معشوق برتری و هستی پیدا می‌کند.
ساقی که ز آفتاب رخ مستم کردچون ذره بلند میشدم پستم کرد
هوش مصنوعی: ساقی که با زیبایی و جلوهگری خود، مرا سرمست کرد، مانند ذره‌ای که به سمت بالا میرود، اما وقتی به اوج رفتم، او دوباره مرا به زمین فرو برد.
بگداخت چو زر زلاف هستیم تمامچون نیست شدم بیک نظر هستم کرد
هوش مصنوعی: من مانند طلا در گرما و سختی ذوب شدهام و حالا تمام وجودم را در یک نگاه از دست دادهام.