شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از ساقی می‌خواهد که قدحی (کاسی) به او بدهد تا حسی که داغی و سوزی در او ایجاد کرده، فروکش کند. او تأکید می‌کند که تا وقتی روغن باده در چراغش باقی است، همین احساس را خواهد داشت. همچنین اشاره می‌کند که بوی شراب مانند بویی خوش از غنچه در ذهنش نشسته و این حس او را شگفت‌زده کرده و نمی‌تواند از آن رهایی یابد.
ساقی قدحی که سوز داغم نرودتا روغن باده در چراغم نرود
هوش مصنوعی: ای ساقی، این جام را به من بده تا درد و رنج درونم فروکش کند، تا زمانی که روغن باده در چراغم تمام نشود.
بویی که چو غنچه در دماغم ز می استمغزم بشکافی ز دماغم نرود
هوش مصنوعی: بوی خوشی که مانند عطر غنچه در بینیام حس میشود، آنقدر در من تاثیر میگذارد که گویی مغزم را شکافته و از بین میرود.