شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از ساقی (مظهر محبت و زیبایی) میخواهد که به دل او رحم کند و امیدهایش را نگیرد. او بیان میکند که جانش به امید زنده بود، اما در پایان، حتی امید نیز از او گرفته شده است و دیگر هیچ امیدی ندارد.
ساقی دل من طمع زیاری ببریدو ز بخت امید سایه داری ببرید
هوش مصنوعی: ای میفروش، دل من امیدهای زیادی را از دست داد و از سرنوشت، دیگر هیچ امیدی در سایهات باقی نماند.
جان داشت امید لیک در آخر کارامید هم از امیدواری ببرید
هوش مصنوعی: انسان در ابتدا امید زیادی داشت، اما در نهایت حتی آن امید نیز از او گرفته شد و ناامید شد.