شمارهٔ ۴۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی میخواهد که به او نگاهی بیفکند، زیرا یک لحظه غم به هیچ چیزی نمیارزد. او تأکید میکند که اگر ساقی یک گوشه از چشمش را به او بدهد، تمام عوالم و دنیاها را فدای آن نگاه میکند، چراکه ارزش آن نگاه برایش بینهایت است.
ساقی دو جهان کجا دمی غم ارزدیکجا بده که ملک صد جم ارزد
هوش مصنوعی: ای ساقی، کجایی که لحظهای غم ارزش داشته باشد؟ یک بار بنوشان که داشتن تمام دنیای پادشاهی به ارزش آن نیست.
عالم چکنم تو گوشه چشم فکنیک گوشه چشم تو دو عالم ارزد
هوش مصنوعی: من چه کار کنم؟ تنها با یک نگاه از طرف تو، دو جهان ارزش پیدا میکند.