تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۰

ساقی چو ستم غم نه باندازه کندفریاد مرا بلند آوازه کند
مردم ز غمت گوشه چشمی بفکنکان نرگس مست جان من تازه کند