تناجی
اهلی شیرازی

شمارهٔ ۵۴

ساقی گل بخت هر که پژمرده بودبا گرمی عیش و دل افسرده بود
چشمی که چو شمع زنده دور از رخ تستچشمیست که زنده بر تن مرده بود