شمارهٔ ۵۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ساقی (کسی که شراب می‌ریزد) می‌گوید که اگر دستی به سوی او دراز کند، چشمانش مانند دل نازک و آسیب‌پذیر است. پس از آن، اشاره می‌کند که زمانی که چشمان او به بیداران می‌نگرد، بخت بد او در خواب است و از خوشبختی دور است. به طور کلی، شاعر احساس ناامیدی و درد عاطفی خود را بیان می‌کند.
ساقی بمنت خطاب بو دست مگرچشمت به دل کباب بو دست مگر
هوش مصنوعی: ای ساقی، با لطافت و محبت با من سخن بگو، زیرا چشمانت همچون آتشی به دل من جراحت میزند.
آنگه که ترا نظر به بیداران بودبخت بد من بخواب بودست مگر
هوش مصنوعی: وقتی که نگاه تو به بیدارهاست، بخت بد من در خواب به سر میبرد.