شمارهٔ ۷۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از ساقی می‌خواهد که جامی سرشار از عشق و حال به او بدهد تا با آن دلش را به دریا بسپارد. او همچنین به زیبایی چشم‌های نرگس‌گونه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید اگر او نتواند از عشق معشوقه‌اش بهره‌مند شود، هرچند که سر و تنش خاک راهش شود، سرش را به احترام سگ‌ها فرود می‌آورد و جانش را در صحرا رها می‌کند. شاعر در اینجا احساسات عمیق و فدای عشق را بیان می‌کند.
ساقی قدحی که دل بدریا فکنمچشمی سوی آن نرگس شهلا فکنم
هوش مصنوعی: به ساقی بگو یک جام به دستم بده تا بتوانم دل را به دریا بیفکنم و نگاهی به آن چشم‌های زیبا و جذاب بیاندازم.
ما را سر و تن گر نشود خاک رهتسر پیش سگان و تن بصحرا فکنم
هوش مصنوعی: اگر سر و تن ما به خاک پای تو بیفتد، سرم را به سوی سگان میزنم و بدنم را به صحرا میاندازم.