شمارهٔ ۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی میخواهد کمی به او توجه کند و از لطفش به او نگریسته شود. او احساس میکند که دلش بین امید و ترس دو نیم شده است. شاعر آرزو دارد که قبل از اینکه جانش را فدای عشق کند، جرعهای از لبان زیبای ساقی بنوشد.
ساقی نظری بمن کن از لطف عمیمجان من از این امید و بیم است دو نیم
هوش مصنوعی: ای ساقی، لطفی به من کن و نگاهی به من بینداز، زیرا روح من میان امید و نگرانی تقسیم شده است.
خواهم قدحی از لب لعلت بچشمزان پیش که جان کنم بپایت تسلیم
هوش مصنوعی: میخواهم از لب زیبای تو یک جام بنوشم، قبل از اینکه جانم را در پای تو تسلیم کنم.