صنف چهارم که غلام و پیش برست
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و ویژگی‌های خاص معشوق (سرو سهی) اشاره می‌کند و او را برتر از همه می‌داند. او تأکید می‌کند که هر کسی که به این معشوق خدمت کند، در واقع پادشاهی است که در بندگی او افتخار می‌کند. در نهایت، زیبایی معشوق به گونه‌ای است که هیچ چیز دیگری نمی‌تواند با آن مقایسه شود.
ای سرو سهی خاک رهت وقت خرامکی صورت مه بود چو حسن تو تمام
هوش مصنوعی: ای سرو خوش قامت، وقتی که تو قدم برمیداری، دیگر هیچ زیبایی مثل زیبایی تو پیدا نمیشود.
هر کسکه ترا بنده بود پادشه استدر بندگی تو پادشاه است غلام
هوش مصنوعی: هر کسی که تو را خدمتگزار خود می‌داند، در حقیقت پادشاه است و در سایهی بندگی تو، او مقام رفیع و بزرگی دارد.