شمارهٔ ۵۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی درد فراق و تأثیرات آن بر روح انسان است. شاعر احساساتی چون عشق، اندوه و ناامیدی را توصیف می‌کند. او به چرخ فلک اشاره دارد که او را از مسیر عشقش دور کرده و به او احساس حقارت می‌دهد. شاعر به نوعی بیان می‌کند که همه چیز در زندگی او به یک نوع افتادگی تبدیل شده است و حوادث نامطلوب و قضا و قدر او را در تنگنا قرار داده است. او از ناکامی‌ها و ناله‌های ناامید کننده‌اش سخن می‌گوید و به تلاش برای رسیدن به وصال می‌پردازد. در نهایت، شاعر با رنج و عطش در جستجوی معشوق، به یاد خضر و نمادهای آبرومندی می‌افتد، و غفلت و سستی را محکوم می‌کند.
خوشم که چرخ به کوی توام ز پا انداختکه هم ز من پی من خلد را بنا انداخت
هوش مصنوعی: خوشحالم که تقدیر به خاطر تو باعث شد که از راه خودم منحرف شوم، چون همین باعث شد که بهشت را برای من بسازند.
چو نقش پا همه افتادگی ست هستی منز آسمان گله نبود اگر مرا انداخت
هوش مصنوعی: این جمله به این معنی است که وجود من مانند ردپایی است که به زمین افتاده و همه چیز در آن به نوعی نقصان و زوال است. اگرچه وجود من از آسمان است، اما اگر به زمین بیفتم، هیچ ناراحتی نمیکنم، چرا که میدانم این وضع طبیعی زندگی است.
سواد سایه همان صورت گلیم گرفتهمای فرخ اگر سایه بر گدا انداخت
هوش مصنوعی: سایهی شکل گلیم، شبیه به بالهای پرنده خوشبخت است، اگرچه این سایه بر روی یک گدای فقیر افتاده باشد.
ز رزق خویش چه سان بر خورم که داس قضاز کشت خوشه درود و در آسیا انداخت
هوش مصنوعی: چطور از روزی خود استفاده کنم در حالی که سرنوشت، خوشههای زندگیام را قطع کرده و در آسیاب از بین میبرد؟
به عز و ناز منه دل که افتد آخر کارز فرق مهر کلاهی که بر هوا انداخت
هوش مصنوعی: دل را به خودپسندی و غرور نسپر که سرانجام عشق و محبت ممکن است با تلخی و ناامیدی روبهرو شود، مانند کلاهی که بهراحتی در هوا پرتاب شده و ممکن است بهسرعت به زمین بیفتد.
به طعن بی اثری های ناله ما را کشتز کیش ماست خدنگی که سوی ما انداخت
هوش مصنوعی: ناله‌های ما بیاثر و بیمصرف بود و در نهایت ما را به هلاکت رساند. این نتیجهای است که از نوع تفکر و ایمان ما نشأت میگیرد، مانند تیرکی که به سمت ما پرتاب شده است.
صحیفه پیش نگاه و نگاه کزلک تیزدریغ گر به سر حرف مدعا انداخت
هوش مصنوعی: کتابی در برابر چشمهاست و نگاه سریع و تیز کزلک، اگر به موضوع اصلی اشاره کند، حسرت به دل است.
اگر نه لطف شب وصل کاستن می خواستز روز هجر سخن در میان چرا انداخت؟
هوش مصنوعی: اگر شب وصال آنقدر مهربان نبود که زمانی را برای ما کم کند، پس چرا سخن از روز جدایی در میان میآورد؟
منم که با جگر تشنه می نوردم راهبه وادیی که خضر کوزه و عصا انداخت
هوش مصنوعی: من هستم که با دل پر از تشنگی به راهی میروم که خضر، آن راهنما، ظرف آب و عصای خود را رها کرده است.
فغان ز غفلت غالب که کارش از سستیز دست رفته و داند که با خدا انداخت
هوش مصنوعی: آه از بیتوجهی غالب که به دلیل سستیاش، کارها از دستش رفته و میداند که باید با خداوند درافتد.