شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به درختی اشاره می‌کند که در آن تبر وجود دارد، به نوعی نماد خطر و آسیب است. او همچنین به آتش می‌پردازد که در لباس او وجود دارد و به معنای شور و هیجان یا حتی آسیب است. شاعر می‌گوید که بدون آنکه محبوبش بدنام شود، او قادر است کسی را که از او خوشایند نیست، بخواند و از زندگی‌اش حذف کند. در نهایت، او از ناسازگاری تقدیر و بختش با خصوصیات محبوبش سخن می‌گوید.
در خورد تبر بود درختی که مراستخاییده آتش ست رختی که مراست
هوش مصنوعی: درختی که من هستم از تبر آسیب دیده و لباس من نیز از آتش سوخته است.
بی آن که تو بدنام شوی می کشدمناسازتر از خوی تو بختی که مراست
هوش مصنوعی: بدون اینکه تو در نظر دیگران بد نام بشوی، میتوانم به سرنوشتی ناگوارتر از خودت دچار شوم.