شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از شادی و امیدی که به می و نوشیدن دارد سخن میگوید. او اشاره میکند که تنها کلاهی در دست دارد و به همین بسنده میکند. او در نهایت بیان میکند که اگر ارزش و لطفی وجود ندارد، حداقل استحقاق ترحم و مهربانی را دارد.
هستم ز می امید سرمست و بس استدارم سر این کلاه در دست و بس است
هوش مصنوعی: من از خوشی و شادمانی نوشیدنی مینوشم و همین برایم کافی است. در دستم کلاهی دارم و این هم برایم بسنده است.
گر ارزش لطف و کرمی نیست مباشاستحقاق ترحمی هست و بس است
هوش مصنوعی: اگر لطف و مهربانی ارزش ندارد، دستکم لیاقت رحمت را داریم و همین کافی است.