بخش ۳۴۹ - در آرزو کردن کوش شکار را و گم شدن او در بیشه

هوش مصنوعی: در این شعر، شکار آرزوی گشت و با سواران پولادپوش به شکار رفت. در روزی که آفتاب از کوه می‌تابید، او و همراهانش به دنبال یوز، سگ، باز و عقاب به پیش رفتند. شکار مانند گوری بزرگ بود و سرش مانند شیر بود که رنگ‌های مختلفی داشت. یکی از شکارها، آهویی تیزتگ بود که دل کوش به او گرایش پیدا کرد و او هم به دنبالش شتافت. صبح و شب به دنبال او می‌دوید، ولی گور ناپدید شد. کوش که جهانی دیده بود، به دنبال گور در بیشه رفت و به دنبال او گشت اما موفق نشد. سپس خسته و ناامید به خواب رفت و در خواب افکارش را مرور کرد. پیامی درباره بزرگ‌منشی و احتیاط به او داده شد که نباید با روزگار بی‌احتیاطی کند، زیرا رازها در زیر بند زندگی پنهان است و بزرگ‌منشی در خطر است.