شمارهٔ ۸۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج خود سخن می‌گوید و از آسیب‌هایی که از عشق متحمل شده است، شکایت می‌کند. او به عشق و حبیبش اشاره می‌کند که جان و دل او را آزار داده و در عین حال به تحقیقی عمیق و واقعی در مورد احساسات و تجارب انسانی تأکید می‌کند. شاعر از زاهدان و علم تقلیدی انتقاد می‌کند و پیشنهاد می‌دهد که برعکس، باید به احساسات واقعی توجه کرد. در نهایت، او به حال قاسم اشاره می‌کند که در وضعیت سختی به سر می‌برد و عشق برایش درد و رنج به ارمغان آورده است.
شاعر به دنبال شفای دل خود است و از بی‌حالی و سردی در زندگی رنج می‌برد.
شفای جان مرا چیست؟ کز من آزردستکنون که خون دلم ریخت، جان و دل بر دست
هوش مصنوعی: شفای جان من چیست؟ در حالی که من اکنون آزردهام و دل خونینم را در دستانم گرفتهام.
فغان من همه زآنست کآن حبیب قلوبهزار پرده درید و هنوز در پردست
هوش مصنوعی: من از درد و اندوهی ناله میزنم که آن یار دلها هزار حجاب را شکسته و هنوز در دسترس من نیست.
بگو بفاضل عالی جناب، مفتی شهرچه سود لقلقهای زبان؟ چو دل مردست
هوش مصنوعی: بگو به آن فرد با دانش و مقام، که نظر مفتی شهر چه بهرهای دارد از انسانهایی که فقط زبانشان کار می‌کند؟ چون دل آدمها خاموش است.
عظم مست و خرابم، ندانم: ایساقیکه جام باده من جنس صاف یا دردست؟
هوش مصنوعی: من به شدت مست و خرابم و نمیدانم که آیا آنچه در دستم است، جام شراب خالص است یا نه.
ز ابر علم تقلید برف میبارداز آن سبب نفس زاهدان چنین سردست
هوش مصنوعی: از آسمان دانش و اطلاعات تقلیدی، برف میبارد و به همین دلیل، جان و روح عارفان و زاهدان اینگونه سرد و بیروح است.
بجان و دل نفسش را قبول باید کردکسی که در ره تحقیق گرم و دل سردست
هوش مصنوعی: کسی که در راه تحقیق و پژوهش است، باید جان و دلش را به نفس خود بسپارد و آن را بپذیرد، حتی اگر با سختیها و بیعلاقگیهایی مواجه شود.
بساز، قاسم بیچاره، با جفای حبیبکه جان و دل ببلاهای عشق پروردست
هوش مصنوعی: قاسم عزیز، با بیوفایی محبوب بساز، زیرا روح و قلبش در مصیبتهای عشق پرورش یافته است.