شمارهٔ ۹۲ - قاسم انوار

ای خواجه، درین کوی چه عیشست و چه بودست؟بخت تو بلندست و زیانها همه سودست

ای خواجه، تو مستی و ندانم که چه مستیمستی و ندانم که کلاهت که ربوده‌ست

این چیست که خود را نشناسی به حقیقت؟غیرت بمیانست و علی رغم حسودست

از دولت وصلت بشب و روز همه وقتدر مجلس ما زمزمهٔ رود و سرودست

ای فاضلکان، از در میخانه درآییداز فضل مگویید، که هنگام شهودست

این قصه بگویید به دزدان طریقت:هنگامه مگیرید، که هنگام ربودست

باید که بدانند خلایق بحقیقتهر چیز که بینند، که بوده‌ست نبوده‌ست

با صوفی جرار بگویید که: غم نیستگر جامه سیاهست ولی خرقه کبودست

آن یار چو پیداست، چه گوییم؟ چه جوییم؟قاسم، چه زنی حلقه؟ که این در بگشوده‌ست؟