شمارهٔ ۲۴۹ - قاسم انوار

تا که از جور زمان بر جگرم ریش رسد؟حق بفریاد دل خسته درویش رسد

من ز بیگانه نترسم،که درین راه مراهر بلایی که رسد از قبل خویش رسد

یارب،این عشق بلاییست،ندانم چه بلاست؟هر چه پرهیز کنم تیر بلا پیش رسد

دل،که درحال بلا ثابت و راسخ باشدچونکه معنیش تمام آمد دعویش رسد

چون نمیرم؟که درین آتش غم میسوزمتیر هجران تو بر جان غم اندیش رسد

دل و جان را بتو دادیم،هم از روز ازلراضیم از تو،اگر مرهم،اگر نیش رسد

آتشی بود که در خرمن جانها افتادوقت آنست که با قاسم دلریش رسد