شمارهٔ ۳۹۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر دل پرآشوب و آتشین عاشق است. شاعر از شدت محبت و هجران، در درون خود احساس گرما و شادابی دارد، اما در عین حال مشوش و نگران است. او به یاد وصال محبوب، احساس درد و غم می‌کند و از نادانی بعضی از افراد اطرافش انتقاد می‌کند. او به جای پرداختن به عادات بی‌ثمر، به نشستن در جمع عاشقان و لذت بردن از لحظات اشاره می‌کند. در نهایت، شعله‌ور شدن احساسات عاشقانه‌اش را با توصیف قاسم، به تصویر می‌کشد.
دلی دارم ز سودایش پر آتشدلم گرمست و جان گرمست و سر خوش
هوش مصنوعی: دلم به خاطر عشقش تند و شعله‌ور است. احساستم و جانم سرشار از گرما و شوق است.
چه سازم؟ چاره کارم چه باشد؟که از هجران دلی دارم مشوش
هوش مصنوعی: چه کنم؟ راه حل مشکل من چیست؟ که به خاطر جدایی، دلم آرامش ندارد.
گهی کز وصل جانان یاد آرمز خون دل شود رویم منقش
هوش مصنوعی: گاهی به یاد وصل معشوق از دل شسته غم، چهرهام زیبا و خوش رنگ میشود.
گروهی اهل عاداتند و رسمندگهی در فکر ریش و گاه درفش
هوش مصنوعی: برخی از مردم به عادتها و رسمهای خود پایبندند؛ گاهی درگیر مسائل ظاهری و ریش هستند و گاهی به دنبال نمادهای قدرت و افتخار.
تو، تا زنهار، از آن دونان نباشیکه ایشان جمله نادانند و اعمش
هوش مصنوعی: تو تا زمانی که از پستفکران دوری، در امان خواهی بود، زیرا آنها همه نادان و نابینا هستند.
بکوی عاشقان بنشین و خوش باشبهر حالت که صافی بهتر از غش
هوش مصنوعی: به محفل عاشقان برو و از زندگی لذت ببر، زیرا در هر شرایطی، حالت اصیل و واقعی از هر نوع ظاهر فریبنده بهتر است.
چنان زد آتشم، قاسم، زبانهکه ره بین خرد نشناخت غورش
هوش مصنوعی: چنان آتش در دل من شعله‌ور شده است، قاسم، که حتی عقل و دانش هم از عمق این آتش بیخبر مانده است.