شمارهٔ ۴۴۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس شادی و سرزندگی شاعر است. او با اشاره به داشتن سر سبز، لب خندان و عیش جاودان، به وضعیت روحی مثبت خود اشاره می‌کند. شاعر به این موضوع می‌پردازد که مکان و موقعیت برای او اهمیتی ندارد، زیرا در عالم معنا و لامکان خود را یافتهاست. او به عشق جاودانی که دارد و گنجی که در درونش نهفته است، اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که عشقش حالت همیشگی و شادی‌آور به او می‌دهد. به صوفیانی که به ظواهر توجه می‌کنند، می‌گوید که بهتر است به عمق عشق و حقیقت بپردازند. در نهایت، شاعر عشق پنهانی و عمیقش را ابراز می‌کند که روح او را زنده نگه می‌دارد.
سرم سبزست و لب خندان و عیش جاودان دارممکانم را چه می‌پرسی؟ مکان در لامکان دارم
هوش مصنوعی: سرم پر از شادابی و لبهایم خندان است و خوشیای دائمی دارم. از من می‌پرسی که کجا هستم؟ من در جایی فراتر از مکانها قرار دارم.
اگر بالای هر دونی نشینم طعنه کمتر زنکه من بالای هفت اختر مکان و آشیان دارم
هوش مصنوعی: اگر برترین مکانها نشسته باشم، انتقادات و طعنههای کمتری متوجه من خواهد بود، زیرا من در مرتبهای بلندتر از دیگران قرار دارم و در جایی برتر زندگی میکنم.
مرا گویی که: گنج جاودانی در تو مکنونستمن از گنج عیانی در نهانی صد نشان دارم
هوش مصنوعی: تو میگویی که در درون من گنجی ابدی نهفته است، اما من از گنجی که به روشنی و آشکار است، نشانههای بسیاری در دل خود دارم.
نه آن مشتاق در شورم که پنداری ازو دورمجمالش را چو می‌بینم همه عین عیان دارم
هوش مصنوعی: من آنقدر به عشقش پژمرده نیستم که فکر کنی از او دورم. وقتی زیباییاش را می‌بینم، همه چیزش را به وضوح درک میکنم.
بیا، ای صوفی خودبین، به خود منگر، به من دربینکه من از لذت عشقش حیات جاودان دارم
هوش مصنوعی: ای صوفی که تنها به خود مینگری، به خودت نپرداز، بلکه به من توجه کن؛ چرا که من از لذت عشق او زندگی ابدی دارم.
مرا در بحر اندازی و گویی: زود بیرون شوشوم بیرون به قول تو ولیکن بیم جان دارم
هوش مصنوعی: مرا در دریا میاندازی و میگویی که زود بیرون بیایم. من هم به خواستهات عمل میکنم، اما از جانم میترسم.
بگو، ای قاسم مسکین: چه‌ها داری؟ چرا داری؟که من این عشق پنهانی از آن جان جهان دارم
هوش مصنوعی: ای قاسم بیچاره، به من بگو چه چیزی داری و چرا آن را داری؟ من عشق پنهانی را دارم که برایم همچون جان جهان ارزشمند است.