شمارهٔ ۴۶۸
هوش مصنوعی: در این قطعه شعر، شاعر به توصیف تجربه‌های عرفانی و معنوی خود می‌پردازد. او به مشاهده زیبایی‌های عالم هستی و عمق درد و رنج‌ها اشاره می‌کند و از درخت وجود که به دانه‌هایی پر معنا تبدیل شده، سخن می‌گوید. شاعر در سحرگاهی به وصالی با محبوب رسیده و در آنجا از موانع و حجاب‌های دنیوی عبور کرده است. او نور حقیقت را در میان نمادهای مختلف، مانند کعبه و بتخانه، مشاهده می‌کند. در میخانه، نیروی شور و مستی را در مقام سلطنت می‌یابد و در کوی عاشقان، عشق و دانش را در برابر خود می‌بیند. در نهایت، شاعر به تجلی عشق و شمع و پروانه بودن در این جهان اشاره می‌کند.
هزاران بحر در دردانه دیدیمدرخت کون را در دانه دیدیم
هوش مصنوعی: ما در دانه، نشانههای بسیار زیادی از درخت وجود را مشاهده کردیم.
سحرگاهی بدان حضرت رسیدیمبر آن در حاجب و دربان ندیدیم
هوش مصنوعی: در صبح زود به آن مکان رسیدیم، اما نه کسی را در کنار در دیدیم و نه نگهبانی وجود داشت.
حجابات جهان درهم شکستیمهمه تقلید را افسانه دیدیم
هوش مصنوعی: ما همه موانع و پردههای دنیای مادی را کنار زدیم و فهمیدیم که تقلید از دیگران تنها یک داستان و خیال است.
ظهور آفتاب طلعت دوستمیان کعبه و بت خانه دیدیم
هوش مصنوعی: ما در میان کعبه و بتخانه، ظهور آفتاب چهره دوست را مشاهده کردیم.
چو می خانه مقام شور و مستیستسریر سلطنت می خانه دیدیم
هوش مصنوعی: در میخانه، جایگاه شور و حال و مستی است و ما تخت سلطنت این میخانه را مشاهده کردیم.
گذر کردیم بر کوی ملامتهمه عاشق، همه فرزانه دیدیم
هوش مصنوعی: در مسیر زندگی به محلهای گذر کردیم که همه افراد آن عاشق و آگاه بودند.
چو قاسم در جهان جان نظر کردیکی شمع و همه پروانه دیدیم
هوش مصنوعی: وقتی قاسم به دنیای جان نگریست، دید که همچون شمعی است و همه پروانهها دور او گرد آمدهاند.