قصیدهٔ شمارهٔ ۷۱ - ناصرخسرو

ای خواجه جهان حیل بسی داندوز غدر همی به جادویی ماند

گر تو به مثل به ابر بر باشیزانجات به حیله‌ها فرو خواند

تا هر چه بداد مر تو را، خوش خوشاز تو به دروغ و مکر بستاند

خوبی و جوانی و توانائیزین شهره درخت تو بیوشاند

تا از همه زیب و قوت و خوبییک روز چو من تهیت بنشاند

وان را که همی ازو بخندیدیفردا ز تو بی‌گمان بخنداند

بنشین و مرو اگر تو را گیتیخواهد که به چوب این خران راند

هرگز به دروغ این فرومایهجز جاهل و غمر گربه کی شاند؟

داناست کسی که رو از این جادودر پردهٔ دین حق بپوشاند

وز عمر به دست طاعت یزدانخوش خوش ببرد هر آنچه بتواند

وز دام جهان جهان جهان باشدچون عادت شوم او همی داند

کین سفله جهان به گرد آن گرددکو روی ز روی او بگرداند

از حجت اگر تو پند بپذیریاز قهر تو این جهان فرو ماند

جز مؤذن حق به وقت قد قامتاز جای جنوة بر نجنداند