رباعی شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: این ابیات به این موضوع اشاره دارد که انسان‌ها از نظر ذات و وجود، یکسان هستند و همه دارای عقل و ویژگی‌های انسانی هستند. وقتی که در صفات و ویژگی‌ها قرار می‌گیرند، مرگ و فنا را تجربه می‌کنند. اما زمانی که از صفات فراتر می‌روند و به ذات خود برمی‌گردند، به حیات حقیقی و اصلی دست می‌یابند. به بیان دیگر، این شعر به اهمیت شناخت و رجوع به ذات انسانی اشاره دارد.
تا ذات نهاده در صفاتیم همهعین خرد و سفرهٔ ذاتیم همه
هوش مصنوعی: ما در صفات خود به حقیقت وجود خویش پیوستهایم و همه ما جلوهای از خرد و تجلی ذات الهی هستیم.
تا در صفتیم در مماتیم همهچون رفت صفت عین حیاتیم همه
هوش مصنوعی: در حالت مردگی، همه ما به یک نوع وجود داریم و وقتی که صفتها و ویژگی‌های ما از میان برود، حقیقت واقعی ما که زندگی واقعی است نمایان میشود.