رباعی شمارهٔ ۳
هوش مصنوعی: این ابیات به توصیف وضعیت انسانی و رابطه‌اش با زمان و جهان می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که انسان‌ها همچون گوهرهای باارزش در میان زمان، یادگاری از نسل‌ها هستند. همچنین، انسان‌ها را به مانند شکارهایی در دنیایی شبیه کیوان (سیاه‌چاله) می‌بیند و اشاره می‌کند که در دستان آز و طمع غرق شده‌اند. به طور کلی، این اشعار به تأمل بر شرایط انسانی و چالش‌های زندگی اشاره دارند.
ارکان گهر است و ما نگاریم همهوز قرن به قرن یادگاریم همه
هوش مصنوعی: این بیت به ما میگوید که ما جواهرات ارزشمندی هستیم و هر کدام از ما یادگاری از نسلهای گذشته هستیم. به عبارتی، همه ما از نسلهای مختلف آمدهایم و به نوعی نشانهای از تاریخ و فرهنگ هستیم.
کیوان کُرد است و ما شکاریم همهواندر کف آز دلفگاریم همه
هوش مصنوعی: ستاره کیوان مانند یک گرد نیستی است و ما همه مانند شکار در دستان آن دلفریشته هستیم.