شمارهٔ ۱۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و وابستگی به معشوق است. شاعر به بیان احساساتی می‌پردازد که در پی وجود عشق واقعی و رهایی از قید و بندها است. او از ضرورت عشق در عبادت صحبت می‌کند و می‌فرماید که بدون عشق، هر عملی مانند نماز بی‌معناست. همچنین، شاعر به دوگانگی احساسات اشاره می‌کند و می‌گوید که آماده است تا از لطف یا قهر معشوق بهره‌مند شود. در نهایت، او به وضعیت اجتماعی اشاره کرده و انتقادی به روحانیون و مفتیان می‌کند که به جای خدمت به مردم، به فکر منافع خود هستند.
دانی که یار حاجت ما کی روا کندچون تیغ را به گردن ما آشنا کند
هوش مصنوعی: میدانی که محبوب ما چه زمانی نیاز ما را برآورده می‌کند، مثل زمانی که شمشیر را به گردن ما نزدیک می‌کند و آشنا میشود؟
دی داد پیر میکده فتوی که لازم استبی عشق هرکه کرده نمازی قضا کند
هوش مصنوعی: پیر میکده گفت که بدون عشق، نماز هر کسی بیاثر است و باید قضا شود.
ای پیک کوی یار به صیاد ما بگویبهر خدا مرا بکشد یا رها کند
هوش مصنوعی: ای پیامآور محبوب من، به صیاد بگو که به خاطر خدا یا مرا بگیرد و به مقصد برساند یا آزاد کند.
ما را چو قبله ابروی یارست در نمازباید امام شهر به ما اقتدا کند
هوش مصنوعی: ما مثل قبلهای هستیم که در نماز به آن توجه میشود، بنابراین باید امام شهر نیز به ما اقتدا کند.
ما لطف و قهر را همه آماده ایم، لیکتا طبع یار زین دو کدام اقتضا کند
هوش مصنوعی: ما آمادگی داریم که هم احترام و محبت را نشان دهیم و هم نزاکت و قهر را، اما بستگی دارد که چه چیزی از روحیه یار برآید.
رند خراب طی کند این راه پرخطرتا شیخ فکر کفش و عصا و ردا کند
هوش مصنوعی: آدم زیرک و مردمشناس با شجاعت تمام، مسیری پرخطر را میپیماید، در حالی که کسانی که خود را در قالب افراد مذهبی یا عابد معرفی میکنند، درگیر دغدغههای ظاهری مانند کفش و لباس خود هستند.
مفتی بخورد خون یتیمان شهر و بازبیچاره ناله از کمی اشتها کند
هوش مصنوعی: فقیه با خوردن حق یتیمان شهر، خود را راضی نگه میدارد و در عین حال از کمبود اشتها شکایت می‌کند.
مطلب بر است چونکه صفایی رضای دوستخواهد جفا نماید و خواهد وفا کند
هوش مصنوعی: موضوع این است که وقتی رضایت دوست به صفا و محبت باشد، میتواند هم آسیب برساند و هم وفادار بماند.