شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به درد و رنج عشق و فراق می‌پردازد. او به بلبل و پروانه اشاره می‌کند و به شباهت‌های خود با آنها می‌بالد. شاعر از باغبان می‌خواهد که در را به روی او نبندد، زیرا او نیز روزگاری در این مکان آشیانی داشته است. او به یاد عشق خود می‌افتد و از رسوایی ناشی از آن سخن می‌گوید. شاعر در نهایت به زهد و بدگمانی اشاره کرده و از عزیزش می‌خواهد او را ببخشد. به طور کلی، شعر احساسات عمیق و غمگینی را از زندگی عاشقانه و چالش‌های آن به تصویر می‌کشد.
همچو بلبل گر من بی دل زبانی داشتمروز وصل از شام هجران داستانی داشتم
هوش مصنوعی: اگر من مثل بلبل بیدل زبان داشتم، در روز وصال، داستانی از شب جدایی را میتوانستم بگویم.
در به روی من چنین محکم مبند ای باغبانپیش از این من هم به اینجا آشیانی داشتم
هوش مصنوعی: ای باغبان، در را به روی من اینقدر محکم نبند؛ من پیش از این نیز در اینجا خانه داشتم.
از پس عمری مرا خواندی و آن هم با رقیببلکه جانا با تو من راز نهانی داشتم
هوش مصنوعی: پس از سالها که تو به من توجه کردی و در این مسیر با رقیبی دیگر نیز بودی، ای عزیز! من همواره یک راز ناگفته و پنهانی با تو داشتم.
چیست این رسوایی آخر ای جوان من هم چو تودر جوانی مدتی عشق جوانی داشتم
هوش مصنوعی: این چه رسوایی است که به وجود آمده؟ ای جوان! من هم در جوانی مانند تو مدتی عاشق بودم.
گاهی ای بلبل شنیدی یار اگر فریاد منچون تو من هم روز و شب آه و فغانی داشتم
هوش مصنوعی: گاهی ای بلبل، اگر شنیدی که یار فریاد میزند، من هم روز و شب ناله و آه بسیار داشتم.
سوخت ای پروانه یارت، بال و پر داری چه غمکاش من هم چون تو یار مهربانی داشتم
هوش مصنوعی: ای پروانه، عشق تو به سوز و گداز افتاده است و تو حتی با بال و پر خود نسبت به آن بیتوجهی میکنی. کاش من هم مثل تو، یک یار مهربان داشتم تا به خاطرش بسوزم.
ای مؤذّن این شتابت از چه بود آخر نه وصلنیست بیش از یک شب و من داستانی داشتم
هوش مصنوعی: ای مؤذّن، چرا اینقدر عجله میکنی؟ مگر قرار نیست وصالی بیشتر از یک شب باشد؟ من داستانی دارم که باید بگویم.
در به روی من چنین می بندی ای جان کاشکیغیر درگاه تو من هم آستانی داشتم
هوش مصنوعی: ای جان، تو در را بر من میبندی؛ ای کاش غیر از درگاه تو، من هم جایی برای رجوع و پناه داشتم.
ای «صفایی» من تو را زاهد گمان کردم مراکن بحل چون در حق تو بدگمانی داشتم
هوش مصنوعی: ای صفایی، من تو را زاهد و پارسا تصور میکردم، اما اکنون که به تو بدگمان شدم، مرا از این بدگمانی رهایی بخش.