شمارهٔ ۱۵۹
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از حسرت و درد خود به خاطر زندگی در قفس و محدودیت‌های آن سخن می‌گوید. او آرزوی آزادی و پرواز در فضای باز را دارد، اما به دلیل شرایط سخت و غم‌انگیز، احساس خستگی و غم می‌کند. شاعر خود را پس از تحمل درد و رنج‌های فراوان مشهور می‌داند، ولی همچنان غم و اندوه بر او غالب است. در انتها، او به خداوند اشاره می‌کند و از اینکه همچنان امید به یاری او دارد، دلشاد است. در کل، این اشعار بیانگر احساس تنهایی، درد و آرزوی آزادی است.
به حسرتی که چرا جای در قفس دارمز سوز درد کنم ناله تا نفس دارم
هوش مصنوعی: حسرت میخورم که چرا در قفس هستم و از شدت درد، ناله میزنم تا زمانی که بتوانم نفس بکشم.
فضای تنگ قفس نیست درخور پروازپریدنی به میان هوا، هوس دارم
هوش مصنوعی: فضای محدود قفس برای پرواز کردن مناسب نیست، من در دل خود آرزوی پرواز در آسمان را دارم.
گدای خانه‌به‌دوش و سیاه‌مست و خموشنه بیم دزد و نه اندیشه از عسس دارم
هوش مصنوعی: من فقیر خانهام و در حالی که مست و ساکت هستم، نه نگران دزدی هستم و نه به ذهنم خطور می‌کند که نیروی انتظامی میتواند برایم مشکلی ایجاد کند.
به شهسواریِ میدانِ غم شدم مشهورز بس که لشکرِ محنت ز پیش و پس دارم
هوش مصنوعی: من به عنوان یک شهسوار در میدان غم شناخته شدم، زیرا به حدی در میان لشکرهای محنت و درد محاصره شدهام که نمیتوانم از آنها فرار کنم.
به دورهٔ ترن و عصرِ آسمان‌پیمایمن از برای سفر استر و فرس دارم
هوش مصنوعی: من در دنیای مدرن و عصر سفر با هواپیما زندگی میکنم، اما هنوز به سفر با اسب و استر هم علاقمند هستم.
هزارها دل خونین چو گل به خاک افتادهنوز من غم یک مشت خار و خس دارم
هوش مصنوعی: هزاران دل پر از درد و رنج مانند گل بر زمین افتادند، اما من هنوز غم و اندوه یک دسته خار و علف بیارزش را در دل دارم.
به داد من نرسد ای خدا اگرچه کسیخوشم که چون تو خداوند دادرس دارم
هوش مصنوعی: ای خدا، به کمک من نمیرسد، هرچند که کسی دارم که مانند تو، دادگر و حامی من است.