شمارهٔ ۱۶۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی تجربه‌های عاشقانه و دردهایی است که شاعر به آن‌ها دچار شده است. شاعر بیان می‌کند که اگر در میکده عشق پرشور و هیجان نبودند، نمی‌توانستند این همه احساسات عمیق را تجربه کنند. همچنین، به کمبود محبت و وفا اشاره می‌کند که موجب فراموشی او از محبوبش شده است. او به دشواری‌ها و غم‌های عشق اشاره کرده و فراق و جدایی را به عنوان یک حقیقت مسلم زندگی خود می‌داند. در نهایت، شاعر از پاکدلی خود سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که این چالش‌های عاشقانه او را قوی‌تر کرده است.
در میکده گر رند قدح نوش نبودیمهمچو خم می اینهمه در جوش نبودیم
هوش مصنوعی: اگر در میکده ما شراب نمینوشیدیم، همانند خم شراب اینقدر هیجان و شور و شوق نداشتیم.
یک صبح نشد شام که در میکده عشقاز نشئه می بیخود و مدهوش نبودیم
هوش مصنوعی: یک صبح نبود که در میکده عشق، از شادی و سرخوشی مست و بیخبر نبوده باشیم.
از جور خزانیم زبان بسته وگرنههنگام بهار این همه خاموش نبودیم
هوش مصنوعی: به خاطر سختیهای فصل پاییز، ما زبان بستهایم وگرنه در فصل بهار اینقدر ساکت نمیماندیم.
یک ذره اگر مهر و وفا داشتی ای مهاز یاد تو اینگونه فراموش نبودیم
هوش مصنوعی: اگر کمی محبت و وفا از تو داشتیم، ای ماه، هرگز اینطور فراموشکار نمیشدیم.
در تهمتنی شهره نگشتیم در آفاقگر کینه کش خون سیاووش نبودیم
هوش مصنوعی: ما در دنیا به خاطر تهمت و نسبتهای نادرستی که به ما زدهاند، مشهور نشدهایم؛ اگر ناملایمتیهای زندگی و کینهتوزیها نسبت به ما وجود نداشت، اینگونه نمیشدیم.
چون شمع سحر مردن ما بود مسلمگر زنده از آن صبح بناگوش نبودیم
هوش مصنوعی: ما مانند شمعی هستیم که به صبح نزدیک میشود و مرگ ما حتمی است. اگر در آن صبح زنده بودیم، دیگر نشانهای از ما باقی نمیماند.
ما پاکدلان را غم عشقت چو محک زددانست چو سیم سره مغشوش نبودیم
هوش مصنوعی: غم عشق تو برای ما پاکدلها مانند آزمایشی است که نشان میدهد ما در واقع خالص و بدون آلایش هستیم، زیرا مانند نقرهی خالص، در هم آمیخته و مخلوط نیستیم.