شمارهٔ ۱۹۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به یاد روزی می‌افتد که هیچ چیزی در زمین و آسمان جز فرمان‌برداری از God وجود نداشت و حتی راهنمایی هم برای هدایت نبود. او خود را به عنوان مسیریاب در راه عرفان معرفی می‌کند و نشان می‌دهد که در آن زمان، راهی برای هدایت و رهنما وجود نداشت.
آن روز که در ارض و سما هیچ نبودجز طاعت حق مرام ما هیچ نبود
هوش مصنوعی: روزهایی بود که در زمین و آسمان جز اطاعت از خدا چیزی نبود و اعتقاد ما هم هیچ چیز دیگری نبود.
ما راهرو طریق عرفان بودیمآن روز که نام رهنما هیچ نبود
هوش مصنوعی: ما در آن زمان که هنوز کسی راهنمایی برای سیر و سلوک عرفانی نداشت، در مسیر شناخت و درک عمیق بودیم.