رباعی شمارهٔ ۳
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به تضاد بین روز و شب اشاره می‌کند. او می‌گوید که روزش به خاطر عشقش روشن بوده و شبش از دل‌تنگی و درد سوزان شده است. اکنون او در وضعیتی است که نه روزش روز است و نه شبش شب، و این حالت نشان‌دهنده‌ی سردرگمی و عدم تعادل احساسی اوست.
تاریک شد از مهرِ دل‌افروزم روزشد تیره شب، از آه جگرسوزم روز
هوش مصنوعی: دلافروز من، روز را تاریک کرد و شب نیز از آه و غم من به تیرهگی گرایید.
شد روشنی از روز و سیاهی ز شبماکنون نه شبم شب‌ست و نه روزم روز
هوش مصنوعی: اکنون که صبح است، من نه در روشنایی روزم و نه در تاریکی شب. وضعیت من به گونهای است که نه میتوانم روز را تجربه کنم و نه شب را.