شمارهٔ ۱۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق صحبت می‌کند و بیان می‌کند که عشق معشوقش برای او به اندازه جان عزیز است. او از عذاب و سوزش ناشی از یادآوری عشق می‌گوید و به طعمی تلخ اشاره می‌کند که این عشق برای او داشته است. همچنین به درد و غم ناشی از عشق اشاره می‌کند و به چالش‌هایی که در این راه با آن‌ها مواجه شده است، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به زیبایی و خطرات عشق می‌پردازد و احساساتی عمیق از آن را در کلماتش تجسم می‌کند.
دلم عشق ترا چون جان نهان داشتمسوز آن دل که عشقت را چو جان داشت
هوش مصنوعی: دل من به اندازه جانم، عشق تو را مخفیانه در خود دارد. دل آن کس را نسوزان که عشق تو برای او به اندازه جان عزیز است.
به چشمم عشق تو خوش لقمه ای بودچو خوردم استخوان اندر میان داشت
هوش مصنوعی: عشق تو برای چشمانم طعمی لذیذ و خوشمزه بود، اما وقتی آن را چشیدم، استخوانی در آن پیدا کردم که موجب سختی و مشکل شد.
زبانم سوخت چون نام غمت بردتو گفتی نامش آتش در دهان داشت
هوش مصنوعی: زبانم به درد آمد وقتی یاد تو را به زبان آوردم؛ تو گفتی که نامش مانند آتش در دهان میماند.
ترا دل چرب مرغی دید و نشنیدکه غم بر شاخ مرغت آشیان داشت
هوش مصنوعی: دل تو مرغی را دید که در حال پرواز است، اما نشنید که غم در آشیانهاش منتظر است.
نهادم نام عشقت سود داروولی ناخورده جانم را زیان داشت
هوش مصنوعی: نام عشق تو را بر روی دارویی گذاشتم که میتواند مفید باشد، اما این عشق بیآنکه مزهاش را بچشم، جانم را آسیبزده است.
چه گویم خشک جانی رفت از آنکسکه در عالم ز خشک و تر همان داشت
هوش مصنوعی: چه بگویم از انسانی که از دنیای خشک و تر چیزی جز همین زندگی نداشت و حالا زندگیاش را از دست داده است.
مجیر از غمزه شوخت بدان جستکه خون آلوده تیری در کمان داشت
هوش مصنوعی: از نگاه زیبا و نازکطبعی او، تیر عشق به قلبم اصابت کرد و مرا به شدت زخمی کرد.