شمارهٔ ۳۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و زیبایی است. شاعر به حسن و زیبایی محبوبش می‌پردازد و بیان می‌کند که این زیبایی مثل بهار دل را جلب می‌کند و آرامش را از جان می‌گیرد. او غم ناشی از عشق را سخت می‌داند و به این می‌اندیشد که اگر محبوبش اندکی از این عشق را از او بگیرد، فراموشی از درد انتظار را بر نمی‌تابد. شاعر قیمت عشق را برابر با عمر خود می‌داند و می‌خواهد که محبوبش محبت خود را نثار او کند، زیرا نگرانی او از غم زمانه است که می‌تواند غم‌های بیشتری به او تحمیل کند. در آخر، شاعر به حسرت روزی می‌اندیشد که بدون جان و دل از معشوق جدا شود.
خوش است حسن تو تا دل ز یار بستاندچو دل ستد ز دل و جان قرار بستاند
هوش مصنوعی: زیبایی تو آنقدر دلپذیر است که می‌تواند دل را از محبوب بگیرد. وقتی دل از جان و آرامش جدا شد، آرامشی میطلبد که در ازای آن، دلخواهی به دست آورد.
تویی و عشوه آن روی چون بهار که اوخراج نیکوی از نوبهار بستاند
هوش مصنوعی: تو هستی و زیباییات مانند چهره بهاری است که از طراوت و نیکویی بهار بهرهمند میشود.
غمت به هر دو جهان چون دهم که سود نبردکسی که گل بدهد نوک خار بستاند
هوش مصنوعی: غم تو را در هر دو جهان چگونه بروز دهم؟ چرا که کسی که گل بدهد، نمیتواند از درد خار آن کاشته بگرید.
مگر ز من گله کردی که نستدم ز تو جاناگر تو نستده‌ای انتظار بستاند
هوش مصنوعی: آیا به من شکایتی داشتی که جانم را از تو دریغ کنم؟ اگر از تو انتظار بکشند، چگونه میتوانم از تو دل بکنم؟
بهای حسن تو بنهاده ایم گوهر عمربده که گر ندهی روزگار بستاند
هوش مصنوعی: ما تمام عمر خود را در راه زیبایی تو هزینه کردهایم. اکنون از تو خواهش داریم که زیور عمرمان را بدهی، زیرا اگر ندHill تو، زمان و زندگیام را خواهد گرفت.
غمت خوش است ولیک از زمانه می ترسمکه او چو غم بدهد غمگسار بستاند
هوش مصنوعی: غم تو خوب است، اما من از زمانه میترسم؛ چرا که ممکن است او نیز غمی مانند غمت به من بدهد و کسی را که غم را تسکین دهد، از من بگیرد.
مجیر خسته تیر فراق باد آن روزکه جان نداده دل از دست یار بستاند
هوش مصنوعی: انتظار و دلتنگی برای دیدار معشوق به گونهای است که گویی در روزی خاص، جان را فدای عشق کرده و دل از دست او به سختی بریدن.