شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم ناشی از جدایی معشوق سخن می‌گوید. او خود را شمعی می‌داند که در شب هجران می‌سوزد و از عشق خود رنج می‌کشد. احساساتی چون حسرت، سوختن در عشق و longing (دلتنگی) را بیان می‌کند. شاعر به یادآوری خاطرات شیرین و تلخ عشق اشاره کرده و به دنبال تسکین دل سوخته‌اش است. او می‌گوید که هر لحظه به یاد معشوق، بیشتر از پیش می‌سوزد و این احساسات را با تصویرهای قوی شاعرانه به تصویر می‌کشد.
شمع دل را شب هجران تو سر سوخته اممرغ جان را گه سودای تو پر سوخته ام
هوش مصنوعی: در تاریکی شب جدایی تو، قلبم مانند شمعی سوخت و جانم که مانند پرندهای است، به خاطر آرزوی تو، دچار سوختگی و رنج شده است.
تو چه دانی که من از دست شکر خنده تو؟چند بر مجمر غم همچو شکر سوخته ام؟
هوش مصنوعی: تو خبر نداری که من از شادی و زیبایی خندههای تو چه دچار شدهام. من چند بار به خاطر غم، مانند شکر که در آتش می‌سوزد، هلاک شدهام؟
ای بسا روز که من پیش خیال تو چو شمعتا به شب مرده و شب تا به سحر سوخته ام
هوش مصنوعی: بسیاری از روزها من همچون شمعی به خاطر یاد تو در طول روز میسوزم و تا شب میمیرم و شب تا سحر در آتش این احساس میسوزم.
زان مفرح که به دل سوختگان از تو رسدشربتی ده به من آخر که جگر سوخته ام
هوش مصنوعی: از آن نوشیدنی خوش که به دل سوختگان میرسد، به من هم بده که من هم جگر سوختهام.
مرغ عشق تو منم زانکه در آتشگه غمبهتر آن روز شمردم که بتر سوخته ام
هوش مصنوعی: من به عشق تو همچون پرندهای هستم که در میان آتش غم خود را بهتر از روزی میدانم که در آتش سوختهام.
قدر سوز تو چه دانند ازین مشتی خام؟هم مرا سوز که صد بار دگر سوخته ام
هوش مصنوعی: چقدر درک میکنند از درد و رنج تو، در حالی که خودشان فقط دمی از آن را تجربه کردهاند؟ من هم درد و رنج خود را دارم، چرا که بارها و بارها از نو سوخته و آسیب دیدهام.
ور نه هر لحظه مجیر از غمت این خواهد گفتشمع دل را شب هجران تو سر سوخته ام
هوش مصنوعی: اگر به غمت فکر نکنم، هر لحظه شعلهای از حسرت و اندوه در دل من می‌سوزد و شمع دل من در شب جدایی تو خاموش و سوخته است.