شمارهٔ ۲۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد فراقی صحبت می‌کند که به شدت او را رنجور کرده است. احساس می‌کند که روزی نیست که از غم فراق آزاد باشد و این جدایی همچنان بر دل او سایه افکنده است. او به بی‌درمانی این درد اشاره می‌کند و می‌گوید که مانند گوی سرگردان در میان غم فراق می‌چرخد. جدایی برای او به نوعی مسأله‌ای آسمانی و غیرقابل تحمل است و او احساس می‌کند که سعادت برای کسی است که از این درد رهایی یابد. در نهایت، شاعر نگران ادامه‌ی این وضعیت و تأثیر آن بر زندگی انسان‌هاست و از اینکه چه زمانی از این دوران غمناک رهایی می‌یابد، ناامید است.
نیک رنجورم ز رنج آتش‌افشان فراقسخت خاطرخسته‌ام از دست دستان فراق
هوش مصنوعی: من به شدت از درد جدایی رنج میکشم و قلبم به خاطر این فراق به شدت خسته و آزرده است.
نیست روزی تا ز فرقت بر دل ما نیست غمآنچ ما را هست بر دل باد بر جان فراق
هوش مصنوعی: هیچ روزی نیست که از جدایی دلمان غمگین نباشد، آنچه بر دل ما سنگینی می‌کند، حسرت فراق است که بر جان ما سایه انداخته.
درد بی‌درمان فراق آمد وزین معلوم نیستهیچ صاحب درد را فی الجمله درمان فراق
هوش مصنوعی: درد جدایی به قدری عمیق و غیرقابل درمان است که هیچکس نمیتواند به طور کلی راهحلی برای آن پیدا کند.
خلق سرگردان بود چون گوی تا دور فلکگوی غم باشد درافگنده به میدان فراق
هوش مصنوعی: مردم در بلاتکلیفی و سردرگمی به سر میبرند، همچنان که گوی در دور فلک می‌چرخد. در این میان، گوی غم در میدان فراق و جدایی متلاشی و پراکنده شده است.
نیست شفقت با فراق البته گویی ز آسمانآیت شفقت نیامد هیچ در شان فراق
هوش مصنوعی: با جدایی، دیگر خبری از محبت و رحمت نیست. گویا نشانهای از شفقت آسمانی در مورد جدایی وجود ندارد.
میزبانی بس ترش روی آمد الحق زانکه نیستلقمه‌ای جز استخوان غصه بر خوان فراق
هوش مصنوعی: میزبان با چهرهای ناراضی و رفتار نامناسبی به ما روی آورد، زیرا در این مهمانی خبری از خوراک خوشمزه نیست و تنها غصه و ناله فراق در دل ما مانده است.
نیکبخت و روزبه آن کس بوَد کز آسمانبر نیاید نام او روزی ز دیوان فراق
هوش مصنوعی: بخت خوب و روز خوش تنها برای کسی است که نام او به خاطر جدایی و فراق از آسمان ذکر نشود.
اتفاق است اینک گر صد ره بجویند از قیاسگوهری بیرون نیاید جز غم از کان فراق
هوش مصنوعی: اینکه هرچه تلاش کنند و از هر راهی بروند، باز نمیتوانند خواستهی قلبیشان را به دست آورند و تنها درد و غم جدایی را تجربه خواهند کرد.
یارب آخر چند خواهد کرد جور روزگاربر دل خلق جهان این تیرباران فراق؟
هوش مصنوعی: ای خدا، تا کی باید از بدیهای روزگار رنج بکشیم؟ این جدایی و دوری از محبوب، همچون تیرهایی بر دل انسانها مینشیند و آنها را آزرده می‌کند.
کی بود گویی که بینم من ز دوران فلک؟چون فراغت از جهان گم گشته دوران فراق
هوش مصنوعی: کیست که می‌گوید من از دوران زمان چه میبینم؟ هنگامی که از این دنیا فارغ شوم، دوران دوری و فراق را گم کردهام.
نقدهای عیش را یک یک جدا بر سخته‌امکمتر از کم باز می‌خواند به دیوان فراق
هوش مصنوعی: من لذتهای زندگی را یکی یکی از هم جدا کردهام و از آنها گذشتهام. از آنچه که مانده، فقط به اندازهی اندکی دوباره به یاد میآورم.