شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: این اشعار به رنج و درد زندگی اشاره دارد و به ما یادآوری می‌کند که در این دنیا، غم و اندوه همواره وجود دارد و برای آرامش و تسلی وجود عشق و محبت ضروری است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که عشق و زیبایی‌ها گذرا هستند و در میان مشکلات زندگی، کمتر می‌توان آن‌ها را یافت. به همین دلیل، برخی از انسان‌ها در این مسیر به دنبال معنای عمیق‌تری از زندگی هستند و در نهایت، همواره باید با غم و اندوه کنار بیایند.
گلی کو کزان رنج خاری نیابی؟میی کو کزان می خماری نیابی؟
هوش مصنوعی: گلِی که حاصل زحمت و خاری نباشد، به دست نخواهد آمد. و شرابی که انسان را از غم و اندوه آزاد نکند، فایدهای ندارد.
به دشت جهان هر نفس عاشقان راغم آید ولی غمگساری نیابی
هوش مصنوعی: در دشت بزرگ زندگی، هر لحظه بر دل عاشقان غم وارد میشود، اما هیچ کس نیست که بتواند غم آن‌ها را تسکین دهد.
ازین رهروان گر کسی برشماریوزان حاصل الا شماری نیابی
هوش مصنوعی: اگر از میان این راهروها کسی را بشماری، جز اینکه به عددی بیفایده برخواهی خورد، چیزی نخواهی یافت.
مگر کار اهل عدم دارد ار نه؟ازین جمع نا اهل کاری نیابی
هوش مصنوعی: آیا کار افرادی که در عدم به سر میبرند ممکن است؟ به هر حال، از این جمع افرادی که لایق نیستند، هیچ کاری به دست نخواهد آمد.
اگر سقف گردون فرود آید از پابجز بر سر سوگواری نیابی
هوش مصنوعی: اگر آسمان و آتش از بالا بر سر تو بیفتد، جز خود مرگ و اندوه، چیزی دیگر نخواهی یافت.
نگر گر میان جهان به نگرددز دریای غم بر کناری نیابی
هوش مصنوعی: اگر در زندگی به دریای غم نگاه کنی و بخواهی از آن دور شوی، هرگز نمیتوانی به ساحل راحتی برسی.
مجیر از تو کار جهان برنگرددکه از سبزه‌ای نو بهاری نیابی
هوش مصنوعی: اگر از تو در کار دنیا استفاده نشود، بهتر است که مثل گیاهی تازه در بهار، فرصتی نو پیدا نکنی.