شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: این شعر به سلام و درود به جهان و انسانیت اشاره دارد و تأکید می‌کند که سلامتی و خوبی در ارتباط با یکدیگر افزایش می‌یابد. شاعر به ارزش انسانیت و هنر اشاره می‌کند و می‌گوید که باید در برابر مشکلات و سختی‌ها تلاش کرد. او از زیبا و عمیق بودن احساسات و خواسته‌های خود سخن می‌گوید و از خدای جلال و عظمت می‌خواهد که به مشکلات او رسیدگی کند. همچنین، شاعر به قدرت زیبایی کلام و بیان احساسات پرداخته و نشان می‌دهد که چگونه کلمات می‌توانند روح انسان را تقویت کنند و به او امید بدهند. در نهایت، او بر اهمیت مراودات انسانی و کمک به یکدیگر تأکید می‌کند.
ای جهان کرم سلام علیککز سلامت سلامت افزاید
هوش مصنوعی: ای دنیا، با بزرگواری خود به من سلام کن که از سلامتی تو، سلامت من نیز بیشتر خواهد شد.
وهم مساح پیشه تا ابدطول و عرض دلت نپیماید
هوش مصنوعی: فکر و خیال به عنوان یک شغل درازمدت نمیتواند به عمق و وسعت احساسات واقعی تو پی ببرد.
دفتر مردمی و مردی رابا تو یک حرف در نمی باید
هوش مصنوعی: باید بگویم که در زندگی باید با مردم و شخصیتهای مختلف به دور از هر پیشداوری و قضاوت صحبت کنیم و ارتباط برقرار کنیم. بدون پیشفرضها و با کمال صداقت باید به گفتگو بپردازیم.
هیبت تو چو همت اندر تستگره روزگار بگشاید
هوش مصنوعی: وجود تو همچون تلاش و ارادهات، قدرتی است که میتواند سختی‌ها و مشکلات زندگی را از بین ببرد و راههای تازهای را باز کند.
با فراخای عرصه هنرتفلک المستقیم تنگ آید
هوش مصنوعی: با وجود وسعت و بزرگی عرصه هنر تو، آسمان راست و مستقیم هم برایت کوچک و محدود به نظر میرسد.
دست تست آب خواه و دست بشویکه ازو عاجزی بر آساید
هوش مصنوعی: دست خود را به آب بسپار و بشوی، زیرا این کار به تو کمک می‌کند تا از احساس ناتوانی رها شوی.
آسیای سپهر جوجو بادگر سر حاسدت نمی ساید
هوش مصنوعی: اگر در دل حسادت را نپرورانی، بادهای گردباد زندگی تو را نخواهند آزرد.
مادر روز و شب سترون بادگر مراد دلت نمی زاید
هوش مصنوعی: اگر آرزوی دلات به حقیقت نپیوندد، هر روز و شب تو بیثمر و بیحاصل خواهد بود.
ذوالجلال ای جلال می داندکه ترا کس چو بنده نستاید
هوش مصنوعی: ای صاحب جلال، میداند که هیچکس به اندازهی بندهات تو را ستایش نمیکند.
سدره و طوبی ثنای تراطوطی خاطر من آراید
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که زیبایی و شکوه درختان سدره و طوبی، یاد و خاطر تو را در دل من زنده می‌کند.
در صمیم شتا به باغ سخنبلبلی چون مجیر نسراید
هوش مصنوعی: در دل زمستان، وقتی برفها و سرما همه جا را فرا گرفتهاند، بلبل مانند مجیری در باغ به آواز خواندن مشغول نیست.
عرض حالی همی کنم بشنونادر آن رای تو چه فرماید؟
هوش مصنوعی: من در حال بیان حال خود هستم، بشنو نادر، نظر تو چه خواهد بود؟
کرده ام پوستین وآنگه چه؟نیفه نو که جان بیفزاید
هوش مصنوعی: من پوستین را به تن کردهام، اما چه فایدهای دارد؟ وقتی که هیچ چیز جدیدی برای زندگیام نمیآورد.
صاحبا! جز به پشتی کرمتروی آن نیفه روی ننماید
هوش مصنوعی: دوست من! هیچ کس جز با حمایت و مهربانی تو، به من توجه نمیکند و به من روی نمیآورد.
پوستینم کنی همی دانمکان چنان و چنین چه می خاید
هوش مصنوعی: هر کاری که با من بکنی، میدانم که چه در دل داری و چه چیزی از من میخواهی.
روی این پوستین بکن ز نخستآنگه ار پوستین کنی شاید
هوش مصنوعی: ابتدا روی این پوستین را جدا کن، سپس اگر خواستی میتوانی پوستین را بکنید.