شمارهٔ ۷۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند می‌خواهد که دعاهایش را پذیرفته و او را نادیده نگذارد. او از بخشندگی و کرم خداوند یاد می‌کند و به امید وفای به وعده‌اش، ده قطعه شعر در ستایش او سروده است. همچنین، شاعر ابراز می‌کند که در حال حاضر، ناامیدی او را دچار عذاب کرده است، به گونه‌ای که حالش مانند گلی است که عرق کرده یا همچون کوره‌ای داغ شده است.
پذرفته ای گلاب دعاگوی خویش راای از تو جود، کام دل خویش یافته
هوش مصنوعی: تو درک کردهای که دعای من چون گلابی خوشبوست و از تو بخاطر سخاوت و generosity خود، به آرزوی دل خود دست یافتهام.
من بر امید آنکه به وعده کنی وفاده قطعه در ثنای شریف تو بافته
هوش مصنوعی: من با امید اینکه به وعدهات عمل کنی، چند شعر در ستایش تو نوشتهام.
اکنون روا مدار که نومیدیم کندچون گل عرق گرفته و چون کوره تافته
هوش مصنوعی: اکنون اجازه نده که ناامید شویم، مانند گلی که خیس شده و مانند آتشی که گرم است.