شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف احساسات عمیق خود می‌پردازد. او از دلدادگی و عشق صحبت می‌کند و دلش تنگ شده است. شاعر با اشاره به می و لذت‌های زندگی، از معشوقش درخواست می‌کند که شیرینی لحظات را حفظ کند و از غم گذشته رنج نبرد. همچنین، او درخواست می‌کند که در این شب زیبا و دل‌انگیز، از خون دلش نریزد و به یاد مشکلات و سختی‌ها نباشد. شاعر به نوعی خواهان آرامش و خوشی در کنار معشوقش است و نگران آینده و غم‌های احتمالی است.
هات المدام فنار السکر قد سکنتوالروح من طرفک الغناج قد فتنت
هوش مصنوعی: بیا شراب بریز، زیرا مستی در وجودم جا گرفته و روح من از آواز تو به شدت جذب شده است.
بیاور ای دل من تنگ گشته چون دهنتاز آن میی که چو عیش من است و چون سخنت
هوش مصنوعی: دل من، بیا و به یاد بیاور که چقدر تنگ شدهام. مانند دهان تو، که از آن نوشیدنی مینوشی، و این نوشیدنی همانند لذت زندگی من است و مانند سخنان تو.
ما ذا علیک ادام الله لیلتنالو ان سرت بعد ما حزنت
هوش مصنوعی: چه مشکلی دارد، ای کاش شب ما طولانی شود و تو بعد از غم و اندوهت به راهت ادامه بدهی؟
مریز خون من ای شوخ تا نگیرد سختشه زمانه قزل ارسلان به خون منت
هوش مصنوعی: ای نازکتر از جان، خون مرا مریز که زمانهای سخت و بیرحم، آرزوی انتقام قزل ارسلان را به جان میخرد.