شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: شعر بیانگر عشق و زیبایی است. شاعر به محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که بدون وجود او، زیبایی‌ها بی‌معنا هستند. او بیان می‌کند که چهره محبوبش نورماه را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و قد او مانند سروی در باغ است. همچنین از درد دوری از محبوب شکایت دارد و خواهان وصال و خوشحالی بعد از غم است. در نهایت، شاعر لب‌های محبوبش را درمان دردهای خود می‌داند.
وجهک لی من کل وجه حسنلو لم تکن عینک عین الفتن
هوش مصنوعی: تو به هر چهرهای زیبایی داری، اگرچه چشمانت خود فتنهای باشند.
ماه نتابد چو رخت بر فلکسرو نروید چو قدت در چمن
هوش مصنوعی: اگر ماه زیبایی تو در آسمان دیده نشود و اگر قد زیبا و راست قد تو در باغها و چمنها رشد نکند، زیبایی و شکوهی نخواهد بود.
قرب منی سهرا مدنفاطرفک قد ابعد عنی الوسن
هوش مصنوعی: به من نزدیک باش، ای دشت وسیع، زیرا چشمانت به دور از من است و من دلم برایت تنگ شده.
شکر تو لشکر عقلم شکستدید کسی شکر لشکر شکن؟
هوش مصنوعی: شکر تو باعث شد عقل من شکست بخورد. آیا کسی را میشناسی که شکر تو را بشکند؟
یا حبذا وصلک بعد النویو حبدا الفرحة بعدالحزن
هوش مصنوعی: چه خوب است وصال و تجدید دیدار بعد از جدایی و چه خوب است شادی و خوشحالی بعد از غم و اندوه.
درد مرا از لب درمان بدهای لب تو دارو و درمان من
هوش مصنوعی: درد من را تسکین بده، زیرا لب‌های تو جواب تمام دردهایم هستند.