شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی بزرگی و عظمت یک پادشاه است که در دو سرزمین مغرب و مشرق فرمانروایی می‌کند. شاعر به ستایش خداوند و این پادشاه می‌پردازد و او را از دیگر شاهان برتر می‌داند. او به عدالت پادشاه و برکت‌هایی که از حکومت او به دنیا جاری شده اشاره می‌کند و بر دوام و قدرتش در حکومت تأکید می‌ورزد. در انتها، شاعر آرزو می‌کند که همچنان می و خوشی در زندگی و حکومت او وجود داشته باشد.
یا ملک المغرب و المشرقمثلک فی العالم لم یخلق
هوش مصنوعی: ای پادشاه مشرق و مغرب، در جهان چون تویی آفریده نشده است.
بار خدایا! تویی آن شهریارکز همه شاهان جهان بر حقی
هوش مصنوعی: پروردگارا! تویی پادشاهی که در میان تمام شاهان جهان، بر حق و حقیقتی.
بسطت ظل العدل فی الخافقینوجدت ما شئت فلم یحمق
هوش مصنوعی: در سایهسار عدالت در دو سوی عالم، هر آنچه که بخواهی، بدست میآوری و در این راه نادانی نخواهی کرد.
حق به تو چون ملک پدر باز دادزود دهد ملک جهان مابقی
هوش مصنوعی: خداوند به تو مانند ارثی که پدر به فرزندش میدهد، به زودی نعمتهای فراوان و گستردهای از جهان را عطا خواهد کرد.
لا زلت فی الدوله مستظهرامعتصب التاج علی المفرق
هوش مصنوعی: هرگز از قدرت و اقتدار فاصله نمیگیری و همیشه با تاج بر سر، برترین و در مرتبهای استوار خواهی ماند.
تا می و جام است به عالم مباددست تو بی جام می راوقی
هوش مصنوعی: تا زمانی که شراب و جام وجود دارد، به هیچ چیز در این دنیا نیاز نیست و تو را بدون شراب و جام نبینم.