شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حسرت و تلخی گذر زمان است. شاعر از جوانی که گذشته صحبت می‌کند و اکنون با سفید شدن موهایش به پیری نزدیک شده است. او به یاد جوانی‌اش می‌افتد و زمانی را که با امید و شوق زندگی می‌کرده، به یاد می‌آورد، در حالی که پیری به او نشان داده شده است.
زان پیش که دل داد جوانی دادستاندر سر من موی سپید افتادست
هوش مصنوعی: قبل از اینکه دل به جوانی بسپارم، موهای سرم سفید شدهاند.
چون روز به من نشان پیری بنموداین صبح که از شب جوانی زادست
هوش مصنوعی: وقتی که روز به من نشان داد که پیری در راه است، این صبح به من یادآوری کرد که از شب جوانی به وجود آمدهام.