شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف یک پادشاه می‌پردازد که در زندگی خود به سعادت و پیروزی دست یافته و در چهره آسمان مانند سرم است که بر خاک نشسته. در عین حال، او از رنج و مشکلات زانو زده، ولی این رنج برای کسی که پایش به سران و خدمت‌گزارانش با کرامت و احترام گره‌خورده، سزاوار نیست.
شاهی که سعادت و ظفر رهبر اوستدر چشم فلک سرمه ز خاک در اوست
هوش مصنوعی: ملکی که خوشبختی و پیروزی در هدایت او قرار دارد، در نظر آسمان، از خاک به عنوان زینت و زیبایی خود بهرهمند است.
رنجور شد از پای و سزا نیست به رنجآن پای که سرهای سران چاکر اوست
هوش مصنوعی: او از درد پایش به زحمت افتاده است، اما نباید به این درد توجه کرد چون کسانی که در خدمت او هستند، سرهایشان به احترام او خم شده است.