شمارهٔ ۱۱۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از رنج و ناکامی‌های زندگی صحبت می‌کند. او می‌گوید که حوادث روزگار همواره به او آسیب می‌زند و حتی اگر تجربه شیرینی هم داشته باشد، آن هم به تلخی می‌انجامد. شاعر احساس می‌کند که هیچ چیز در زندگی‌اش به او نمی‌دهد و می‌ترسد که بر اثر این ناکامی‌ها به جایی برسد که دیگر نتواند برمی‌خیزد.
پیوسته ز روزگار دشمن کاممگر شهد خورم زهر شود در کامم
هوش مصنوعی: هرچقدر هم که زندگی را با لذت و خوشی تجربه کنم، باز هم تلخیها و مشکلات روزگار باعث میشود که خوشیها به کامم تلخ و ناگوار شوند.
ناداده مرا چرخ فلک یک کاممترسم که برد زیر زمین ناکامم
هوش مصنوعی: میترسم که سرنوشت، هیچ آرزویی را به من ندهد و همه چیز را از من بگیرد و در نهایت، به ناکامی برسم.