شمارهٔ ۱۱۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توضیح لحظه‌ای می‌پردازد که در آن، با بر افراشتن سراپرده‌ای در آسمان، صبح را به جلوه‌ای زیبا می‌آورد و در مقابل چهره محبوبش که مانند خورشید می‌درخشد، هزار بوسه بر خاک می‌زند. این ابیات نشان‌دهنده عشق و ارادت عمیق شاعر به معشوق است.
روزی که سراپرده بر افلاک زنمآن روز ردای صبح را چاک زنم
هوش مصنوعی: در روزی که چادر بزرگم را به آسمان برافراشته کنم، در آن روز پیراهن صبح را پاره خواهم کرد.
پیش رخ تو که نور خورشید ازوستچون سایه هزار بوسه بر خاک زنم
هوش مصنوعی: در برابر چهرهات که مانند نور خورشید درخشان است، هزار بار بر خاک بوسه میزنم.