شمارهٔ ۱۲۳
هوش مصنوعی: این اشعار به تصویرگری زیبایی از اهمیت زبان و بیان می‌پردازد. شاعر با استفاده از تشبیه غنچه، بیان می‌کند که اگر دندان به کلام بگشاید، می‌تواند رازهای جهان را فاش کند. همچنین با تشبیه تیغ زبان به خورشید، از قدرت کلام برای روشن کردن و شکافتن حقیقت‌ها سخن می‌گوید. در کل، این شعر به نیروی بیانی و تاثیر آن بر درک دنیای پیرامون تأکید دارد.
چون غنچه اگر بند دهان بگشایماسرار زمانه در زمان بگشایم
هوش مصنوعی: اگر مانند غنچه، دهانم را باز کنم، رازهای دنیا را در زمان مناسب فاش خواهم کرد.
وانگه که چو خورشید کشم تیغ زبانچون صبح به یک نفس جهان بگشایم
هوش مصنوعی: زمانی که زبانم را همچون شمشیری بیرون کشم، مانند صبح، با یک دم میتوانم تمام جهان را روشن کنم و به آن زندگی ببخشم.