شمارهٔ ۱۲۴
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به احساس عاشقانه‌اش می‌پردازد. او می‌گوید که اگر در بند و محدودیت معشوق باشد، این به معنای خستگی از فراق او نیست. روزش را مانند موهای مجعد و زیبای معشوق می‌بیند، اما با وجود این زیبایی، همچنان به یاد او ریشخند می‌کند که با تمام این اوصاف، نمی‌تواند از او فاصله بگیرد. در واقع، این غزل به عمق عشق و وابستگی شاعر به معشوق اشاره دارد.
گر معتکف در وثاق تو نیمزان نیست که خسته فراق تو نیم
هوش مصنوعی: اگر در دام تو درگیر باشم، دلیل بر این نیست که از جداییات خسته نشدهام.
روزم چو سر زلف وشاقان تو بادبا این همه ریش گر وشاق تو نیم
هوش مصنوعی: وقتی روزم شبیه موهای پریشان محبوبان تو باشد، با اینکه به این همه ناز و غم ریش بر چهرهام وجود دارد، باز هم دلخواهم تو نیستی.