شمارهٔ ۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از بی‌وفایی و وفاداری سخن می‌گوید. او به چالش وفاداری در روابط اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر کسی او را بی‌وفا بخواند، نشان می‌دهد که او (طرف مقابل) از او وفاداری نمی‌بیند. شاعر تصریح می‌کند که کسی که به او عشق ورزیده باشد، هرگز نمی‌تواند او را بیازارد، زیرا او در تلاش است فقط نیکی کند. همچنین، او بر این باور است که حالتی که از دل شخص ناشی می‌شود، ممکن است با واقعیت تفاوت داشته باشد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که برای بدست آوردن رضایت و قضاوت آن فرد، باید سعی کند کارهای نیک انجام دهد.
مرا بی وفا خواند آن بی وفاکه هرگز نگوید سخن بی جفا
هوش مصنوعی: آن کسی که خود بی وفاست، مرا به بی وفایی متهم می‌کند، در حالی که او هرگز حرفی از بی‌وفایی نمیزند.
ز من چون رسد بی وفائی بدوستکه دشمن نبیند ز من جز وفا
هوش مصنوعی: وقتی به او بی‌وفایی میکنم، آیا این بی‌وفایی به او می‌رسد؟ او فقط از من وفاداری میبیند و نمی‌تواند دشمنی را در من پیدا کند.
ندانم صواب از خطا زین قبلصواب من او را نبیند خطا
هوش مصنوعی: نمیدانم که آیا کارم درست است یا اشتباه، چون از ابتدا کار من را او نمی‌تواند خطا ببیند.
نیازارد آن را بجان هیچ کسکه دل داده باشد مرا در عطا
هوش مصنوعی: کسی که دلش به عشق من گرم است، هیچگاه از فراق و جدایی ناراحت نمیشود.
از آن پس که من دیده باشم بدیبجز نیکی از من نیابد جزا
هوش مصنوعی: از زمانی که من بدی را دیدهام، فقط نیکی از من نتیجه میگیرد و جزای دیگری نمی‌بیند.
ولیک از دل خویش گوید سخناگر ناسزا باشد و گر سزا
هوش مصنوعی: اما او از دل خود سخن می‌گوید، چه حرف ناپسندی باشد و چه حرف مناسبی.
همیشه خلاف من آنکس کندکه من جویم او را همیشه رضا
هوش مصنوعی: کسی که من به دنبالش هستم، همیشه بر خلاف خواسته من عمل می‌کند و در این وضع، رضایت او همیشه برقرار است.
قضا گرددان کار ما از سخنهمه کار نیکو کند مان قضا؟
هوش مصنوعی: سرنوشت ما چگونه به کمک سخن میتواند همه کارهای نیک را به انجام برساند؟